مردهای زهوار در رفته

شاهزاده های بی شنل

و کودکانی که در کوره های آدم سوزی

کوزه می شدند

کسی به من آب بدهد...

آهای احمق

برادرم گردن کلفت نیست

جای تازیانه های پدر دردی هزار ساله دارد

بلند نمی شود هنوز

پاهایش سست شده است

عقیم خواهم ماند

کودکان پدر بس است

من پدر شده ام

با سینه هایی برجسته و چشمانی درشت

آری مدتی است نقاب می زنم

در پس آن تو را بهتر خواهم دید

و تو نخواهی فهمید که چقدر تنهایم

و چشمانم به تو راست نخواهند گفت

و چنگالهایت را بر من نخواهی کشید "مرد"

من بهشت بودم که سیب را از من قاپ زدی